Türkan Rüstemli

Son görüş!!!
Mən vidalaşmağı belə bacarmıram. Duyğularımı açıqlamağı da həmçinin. Hələdə bu son görüş günü olan əlvida kəlməsi çox acılı gəlir. Əslində heç bu cür bir son görüşməyə gərək yoxdur. Amma insanın qanı durmur. Nə var bu son anlarda?
Səndən məni xatırlamanı belə istəmirəm, sadəcə təmizliyini və saflığını yaşadaq bu sevginin qəlbimizin dərinliyində. Nə gözəl başlanmışdı. İkimizdə gənc idik, coşqunluğumuzun son səhifəsində qanımızın qaynadığı bir anda gördük bir-birimizi, sevdik. Gecələr boyu yuxusuz qaldıq bir-birimizi düşünməkdən, ən gözəl həyəcanları, ən gözəl baxışları yaşadıq. Həmin eşqi yaşadıq, zamanı durdurub həyatın gözəl anlarını birgə yaşadıq. İncikliklərin də ən gözəllərini biz yaşadıq. Çünki barışmaqda ayrı bir zövq verərdi bizə. Sevdik, sevildik. Sevgi əhdi bağladıq əhdə sadiq qalmayacağımızı bilə-bilə. Günlərcə aylarca yalnız ikimiz varmış kimi yaşadıq. Nə yan baxan gözlərə, nə qarşı çıxan böyüklərə, nə də dost sözünə aldandıq. Öz atəşimizdə yandıq, ən önəmlisi isə bir-birimizi anladıq. Romantik nəğmələri yaşadıq səninlə sərin axşamlarda. Ən gözəl çiçəkləri verdin mənə. Röyalarda belə yalnız ikimiz var idik. Gerçək sevgini daddıq bunu səndə bilirsən. Elə isə həminki duyğular qalmalı deyilmi? Biz birlikdə olmasaq da… gözəl başlayan çox gözəl yaşanan bu eşqi eyni təmiz duyğularla bitirməliyik. İndi də ayrılığın ən gözəlini ən acısını yenə biz yaşayırıq…
Nə deyirsən bu da Allahın bir lütfü deyilmi bizim üçün? Sil göz yaşlarını. Nədən göz yaşların mənimkilərlə yarışır? Sən mənim sadiq qocaman sevgilim deyilsənmi? Səni daim bu cür xatırlamaq istəyirəm. Artıq sil göz yaşlarını. Hava da qaralmaq üzrədir. Zaman bizim üçün sanki səhəri açmazdı. Yenə əvvəlki kimi olmamızı istəyir hər halda. Demək ki, ayrılmağımızı istəyirsən. Son olaraq isə kiçik bir istəyim olacaq səndən. Arxana dönüb gözü yaşlı gözlərin ilə mənə baxma oldumu. Hər şey burdaca bitsin. Əlvida!

Haminin Sevgililer Bayramini tebrik edirem.Allah sevenlei hec vaxt ayirmasin…

Yaşlı bir kişi səhər tezdən evindən çıxıb yolla gedərkən bir velosipedlə toqquşur. Qoca müvazinətini itirir və yıxılır. Cüzi də olsa, zədələr aldığı üçün onu yaxınlıqdakı xəstəxanaya aparırlar. Tibb bacıları onun yaralarına dərman qoyub sarıyırlar. Ancaq hər hansı sınıq-çıxığın olub-olmadığına əmin olmaq üçün qocaya bir qədər gözləməsini və rentgendən keçməsini tövsiyə edirlər. Yaşlı kişi isə tələsdiyini əsas gətirərək, buna razı olmur. Qocanın bu tələskənliyi tibb bacılarının diqqətini cəlb edir. Təkidlə bunun səbəbini soruşurlar. Qoca isə bunu belə izah edir: “Həyat yoldaşım qocalar evində qalır. Onunla səhər yeməyi yeməliyəm, gecikmək istəmirəm”. Tibb bacılarından biri: “Hər halda həyat yoldaşınızın intizarda qalmasını istəmirsiniz?” - deyir. Qoca məyus bir halda: “Xeyr, təəssüflər olsun ki, həyat yoldaşımın yaddaşsızlıq xəstəliyi var, o məni tanımır”, - söyləyir. Onun bu cavabı tibb bacılarının marağını daha da artırır: “Madam ki, o sizi tanımır, bəs niyə onunla yemək yemək üçün tələsirsiniz?” Yaşlı adam kövrək bir səslə cavab verir: “O məni tanımasa da, mən ki onun kim olduğunu bilirəm”…